Uzun zamandır tatil ve dinlenme sözcüklerini lugatımdam çıkarmış durumdaydım.Taki geçen pazar inkum sahiline bir günlük de olsa kaçamak yaparak.Denizin dalgalı olmasına rağmen o hararetle denize girip 1 saat çıkmadım.Üzerimdeki 2 aylık elektirik anca boşalmıştır. =) Üzerine birde plaj futbolu yaptık.Güneş batmak üzereyken birde plaj gezisi.Kısaca dört dörtlük bir gündü diyebilirim.

Yoğunluk ne zaman başladı diye sorarsanız, dershane bittiği günden itibaren başladı.Yani ygs sınavı için çalış çalış, tam huzura kavuşucam derken şimdide iş hayatı başladı.Paraya çok ihtiyacan mı var diye sorabilirsiniz ama yaş 19 20ye yaklaştı.Bir yaştan sonrada ana babadan para istemekte çekiniyor insan.Zaten bu yaşa kadar bana baktılar, bişeyimi eksik etmediler, elinden geleni yaptılar, şimdi onların üzerinden yükleri yavaş yavaş almanın vakti geldi.

Çalışmak her ne kadar zor olsada gün geçtikçe hayatı daha iyi anlıyor insan.Yani herşeyin tos pempe olmadığını, her insanın filmlerdeki gibi iyi kalpli olmadığı gerçek dünyayı daha iyi anlıyorsun.Ben bu insanları tanımaya lise 2 de başladım.Bugün kardeşim deyip arkandan iş çeviren bir çok kişi.Ama şunuda anladımki arkadan iş çevirdiğini bildiğin kişiye bile sırtını dönmeyeceksin.Elbet birgün eline düşüyor ve bir işini gördürüyorsun.

Konudan konuya atladım ama olanları açık anlattım sanırım.Daha fazla uzatmadan bitireyim =)

İçimde bir sıkıntı var, belkide birden fazla sıkıntı. 
Bazen, yüksek bir yerden atlarsam yada sonu olmayan bir okyanusa dalarsam, 
bu sıkıntının gideceğini düşünüyorum. 
Bazen hayatın bütün zorluklarından kaçıp 5 yaşıma geri dönmek istiyorum. 
Sadece küçük bir çocuk olarak, sadece azıcık sevilen biri olmak istiyorum. 
Yapmacık sevgilerden uzak, hayatıma yön verecek durumlardan, 
sadece kendi işini görmek için arkadaşlık kuranlardan kaçmak istiyorum. 
Hayatımda bazı şeylere karar verirken tereddüt etmek istemiyorum. 
Yanımdakilere ve karşımdakilere kendi güvenimi sınırları zorlayacak 
derecede zorlayarak sunuyorum.Ama karışımdakine güvenemiyorum. 
Çünkü;artık kimse iç yüzünü göstermiyor.Sadece vakit geçirip işlerini görmek isteyen 
bir kişilik kazanmış çevremdekiler.Belki çok şey istiyor olabilirim ama istediğim 
sadece güven.Ütopyada yaşamıyoruz ama güzellikleri düşünmekde suç olmasa gerek. 
Yanımdakiler dürüst ve içden davranırsa daha kaliteli ve rahat bir yaşam sürebilir. 
Ama bugünüde atlattık mantığıyla yaşayanlar sadece yaşlandığında yalnız başına tv 
izleyerek sonunu bekleyecek.Kimse böyle bir sonunun olmasını istemez.Daha iyisi 
varken neden kötü bir hayat yaşamak zorunda olalımki?